HARMONIE ST. RADBOUD
Jet Buiting (l.) en Theo Pelgrim (r.) voelen zich thuis bij St. Radboud. © foto: Henk van Raaij
SILVOLDE – Harmonie St. Radboud uit Silvolde mag het honderdjarig bestaan vieren. Het jongste en het oudste lid zijn allebei even betrokken bij de vereniging. Walter Hobelman 14-04-2022 Jet Buiting (14) speelt trompet en zit sinds anderhalf jaar bij het ‘grote’ orkest. Theo Pelgrim (76) bespeelt de mellofoon (een soort hoorn) en doet dat al ruim 62 jaar. Naast blokfluitleerlingen, leerlingen op een instrument en een drumband bestaat het harmonieorkest uit 45 leden. ,,Mijn moeder speelt ook bij de harmonie en zo ben ik ook bij Radboud terechtgekomen”, vertelt Buiting. Na de blokfluitlessen koos ze voor de trompet. ,,Haar overgrootvader speelde ook trompet bij Radboud”, weet Pelgrim te vertellen. ,,Ik heb nog samen met hem muziek gemaakt.” Bij hem was er geen familieverbinding om lid te worden van Radboud. ,,Ik was thuis de enige die muziek maakte. Lid zijn van een vereniging had als voordeel dat je ook sociale contacten opdeed. Dat was voor mij een reden om muziek te gaan maken.” Muzikale opleiding De muzikale opleiding was voor beiden behoorlijk verschillend. ,,Ik kreeg les van een andere muzikant, die bij ons thuis les kwam geven”, vertelt Pelgrim. Tegenwoordig gaat dat anders. Buiting krijgt muziekles via de muziekvereniging, die daarin samenwerkt met de muziekschool in Ulft. ,,Jet leert alles via lesmethodes, meespeel-cd’s en dergelijke, dat hadden wij vroeger niet”, vertelt Pelgrim. De trompetpar­tij is vaak gelijk aan mijn partij. Als ik Jet dan hoor spelen dan kan ik daar een beetje op steunen De twee leden leren ook nu nog veel van elkaar. ,,Ik zit achter Theo in het orkest en als het ritme een beetje moeilijk is, of als er een lastig stukje gespeeld moet worden, dan hoor ik hoe Theo dat speelt en daardoor lukt het mij dan ook beter”, legt Buiting uit. Pelgrim vult aan: ,,Omgekeerd is dat net zo. De trompetpartij is vaak gelijk aan mijn partij. Als ik Jet dan hoor spelen dan kan ik daar een beetje op steunen. Zeker bij de snellere gedeeltes in de muziek is dat wel fijn, dat spelen die jonge gasten toch makkelijker dan ik.” Paar andere ‘tieners’ De 14-jarige Buiting voelt zich helemaal op haar plek bij de vereniging. ,,Het mooiste is, dat iedereen met elkaar omgaat. Ook tijdens de pauze bijvoorbeeld, dan sta ik nooit alleen, er komen altijd wel mensen een praatje maken”, vertelt ze. Ze heeft in het orkest nog een paar andere ‘tieners’ als collega’s, maar het merendeel is boven de twintig. ,,Je bent samen een vereniging”, zegt Pelgrim. ,,De jeugd heeft de toekomst, dus die moeten zich thuis voelen en plezier hebben in het muziek maken. Het is juist leuk om met de jongeren te praten, die kijken toch anders naar de wereld dan oudere mensen. Ook daar kan je iets van elkaar leren.” Toekomst Of Buiting zichzelf ook nog muziek ziet maken als ze zeventig is, betwijfelt ze een beetje. ,,Op dit moment vind ik het heel leuk en ga ik zeker nog wel een tijdje door. Maar zestig jaar is wel lang hoor”, vertelt de mavoleerling die in de toekomst misschien logopediste wil worden. Maar herintre­den kan natuurlijk ook altijd nog, als het leven wat meer op de rit staat Pelgrim, die in zijn werkzame leven meubelmaker is geweest, begrijpt die twijfel wel. ,,Voor mij is het anders, muziek maken is mijn hobby en ik heb er nu alle tijd voor. De jeugd heeft zóveel dingen die aandacht vragen, ik kan me voorstellen dat er soms keuzes gemaakt moeten worden en helaas is dan de muziek vaak iets, dat als eerste geschrapt wordt. Maar herintreden kan natuurlijk ook altijd nog, als het leven wat meer op de rit staat.” ‘Belangrijk stukje’ in hun leven Beide muzikanten zien de vereniging als een belangrijk stukje in hun leven. Beiden proberen zoveel mogelijk de repetitieavonden te bezoeken. ,,Mijn vrouw is die avond een soort oppasmoeder voor kinderen van twee collega muzikanten. Zo kunnen zij op die manier ook de repetities bijwonen.” Buiting vertelt dat ze soms, als ze veel schoolwerk heeft, in de pauze van de repetitie naar huis gaat. ,,Soms moet dat, anders gaat het mis op school en dat kan niet de bedoeling zijn.”

Harmonie St. Radboud is ‘belangrijk stukje’ in leven van Jet (14) en Theo (76):

‘Mooiste is dat iedereen met elkaar omgaat’
Harmonie St. Radboud

St. RADBOUD

SILVOLDE
Jet Buiting (l.) en Theo Pelgrim (r.) voelen zich thuis bij St. Radboud. © foto: Henk van Raaij
Harmonie St. Radboud is ‘belangrijk stukje’ in leven van Jet (14) en Theo (76): ‘Mooiste is dat iedereen met elkaar omgaat’ SILVOLDE – Harmonie St. Radboud uit Silvolde mag het honderdjarig bestaan vieren. Het jongste en het oudste lid zijn allebei even betrokken bij de vereniging. Walter Hobelman 14-04-2022 Jet Buiting (14) speelt trompet en zit sinds anderhalf jaar bij het ‘grote’ orkest. Theo Pelgrim (76) bespeelt de mellofoon (een soort hoorn) en doet dat al ruim 62 jaar. Naast blokfluitleerlingen, leerlingen op een instrument en een drumband bestaat het harmonieorkest uit 45 leden. ,,Mijn moeder speelt ook bij de harmonie en zo ben ik ook bij Radboud terechtgekomen”, vertelt Buiting. Na de blokfluitlessen koos ze voor de trompet. ,,Haar overgrootvader speelde ook trompet bij Radboud”, weet Pelgrim te vertellen. ,,Ik heb nog samen met hem muziek gemaakt.” Bij hem was er geen familieverbinding om lid te worden van Radboud. ,,Ik was thuis de enige die muziek maakte. Lid zijn van een vereniging had als voordeel dat je ook sociale contacten opdeed. Dat was voor mij een reden om muziek te gaan maken.” Muzikale opleiding De muzikale opleiding was voor beiden behoorlijk verschillend. ,,Ik kreeg les van een andere muzikant, die bij ons thuis les kwam geven”, vertelt Pelgrim. Tegenwoordig gaat dat anders. Buiting krijgt muziekles via de muziekvereniging, die daarin samenwerkt met de muziekschool in Ulft. ,,Jet leert alles via lesmethodes, meespeel-cd’s en dergelijke, dat hadden wij vroeger niet”, vertelt Pelgrim. De trompetpar­tij is vaak gelijk aan mijn partij. Als ik Jet dan hoor spelen dan kan ik daar een beetje op steunen De twee leden leren ook nu nog veel van elkaar. ,,Ik zit achter Theo in het orkest en als het ritme een beetje moeilijk is, of als er een lastig stukje gespeeld moet worden, dan hoor ik hoe Theo dat speelt en daardoor lukt het mij dan ook beter”, legt Buiting uit. Pelgrim vult aan: ,,Omgekeerd is dat net zo. De trompetpartij is vaak gelijk aan mijn partij. Als ik Jet dan hoor spelen dan kan ik daar een beetje op steunen. Zeker bij de snellere gedeeltes in de muziek is dat wel fijn, dat spelen die jonge gasten toch makkelijker dan ik.” Paar andere ‘tieners’ De 14-jarige Buiting voelt zich helemaal op haar plek bij de vereniging. ,,Het mooiste is, dat iedereen met elkaar omgaat. Ook tijdens de pauze bijvoorbeeld, dan sta ik nooit alleen, er komen altijd wel mensen een praatje maken”, vertelt ze. Ze heeft in het orkest nog een paar andere ‘tieners’ als collega’s, maar het merendeel is boven de twintig. ,,Je bent samen een vereniging”, zegt Pelgrim. ,,De jeugd heeft de toekomst, dus die moeten zich thuis voelen en plezier hebben in het muziek maken. Het is juist leuk om met de jongeren te praten, die kijken toch anders naar de wereld dan oudere mensen. Ook daar kan je iets van elkaar leren.” Toekomst Of Buiting zichzelf ook nog muziek ziet maken als ze zeventig is, betwijfelt ze een beetje. ,,Op dit moment vind ik het heel leuk en ga ik zeker nog wel een tijdje door. Maar zestig jaar is wel lang hoor”, vertelt de mavoleerling die in de toekomst misschien logopediste wil worden. Maar herintre­den kan natuurlijk ook altijd nog, als het leven wat meer op de rit staat Pelgrim, die in zijn werkzame leven meubelmaker is geweest, begrijpt die twijfel wel. ,,Voor mij is het anders, muziek maken is mijn hobby en ik heb er nu alle tijd voor. De jeugd heeft zóveel dingen die aandacht vragen, ik kan me voorstellen dat er soms keuzes gemaakt moeten worden en helaas is dan de muziek vaak iets, dat als eerste geschrapt wordt. Maar herintreden kan natuurlijk ook altijd nog, als het leven wat meer op de rit staat.” ‘Belangrijk stukje’ in hun leven Beide muzikanten zien de vereniging als een belangrijk stukje in hun leven. Beiden proberen zoveel mogelijk de repetitieavonden te bezoeken. ,,Mijn vrouw is die avond een soort oppasmoeder voor kinderen van twee collega muzikanten. Zo kunnen zij op die manier ook de repetities bijwonen.” Buiting vertelt dat ze soms, als ze veel schoolwerk heeft, in de pauze van de repetitie naar huis gaat. ,,Soms moet dat, anders gaat het mis op school en dat kan niet de bedoeling zijn.”